Vuslatın saatini sabırla bekliyorken
İrkilip kör talihin sillesiyle uyandım
Umuduma sarılıp koynumda saklıyorken
Mutluluğun beni de bulacağını sandım
İnsan tatlı canından usanır mı, usandım

Karanlığı bahtıma çöker iken gecenin
‘’Of’’ deyip sığınırdım içine tek hecenin
Adına kader denen sır dolu bilmecenin
Bir kez olsun yüzüme güleceğini sandım
İnsan tatlı canından usanır mı, usandım

Her gece koşacakken sevdanın rüyasına
Zerreye muhtaç kalıp mazhar oldum yasına
O hüzün deryasından huzurun kıyısına
Kulaç atıp benimle geleceğini sandım
İnsan tatlı canından usanır mı, usandım

Dünden elimi çektim ümidim yok yarından
Hicranı tavaf ettim yanmam artık harından
Ben kışa müptelayım vazgeçtim baharından
Dört mevsim yüreğime dolacağını sandım
İnsan tatlı canından usanır mı, usandım

Böylece bir ömürü vakfetmişim yıllara
Kanatıp gözyaşını bakakaldım yollara
Kollarım haram mıydı girmediğim kollara
Ömrümün ellerinde solacağını sandım
İnsan tatlı canından usanır mı, usandım