Zamanın ötesinden gelen bir sadakati ve yıkımların ortasında bile değişmeyen bir hayranlığı çok sarsıcı bir dille anlatıyor. Şiirdeki "buzul çağı" ve "binlerce yıl" vurgusu, bu hissi sadece bir aşk hikayesi olmaktan çıkarıp mitolojik bir boyuta taşıyor.​"
Ayaklarının bastığı yere yabancı değil kirpiklerim": Bu muazzam bir boyun eğiş ve bağlılık ifadesi. Kirpik ile toprağı bu kadar yakınlaştırmak, hüznü ve sadakati tek bir karede birleştiriyor.
​"Saçların yine devirlere politik kimlik kaybı": Şiirin en modern ve vurucu yerlerinden biri burası. Kişisel bir güzelliği toplumsal ve tarihsel bir karmaşayla ilişkilendirmek, şiire entelektüel bir derinlik katmış.
​"Lohusalar ve ateş ayaklı su gözlü bebekler": Doğum ve devrim arasındaki bağ, hem sancılı bir süreci hem de umudu aynı anda hissettiriyor
Bu güzel eserini candan alkışlıyorum