“Eldivenle Sevilen”, aşkın incelikli ve kırılgan yanlarını, yokluk ve mesafeyle örülü bir melankoliyle anlatıyor. Şiir, sevgiye ulaşmanın değil, sevgiyle baş başa kalmanın ağırlığını hissettiriyor; her satırda hem kayıp hem de özlem var. “Elvedayım, eldivenle sevilen” dizesiyle, sevginin hem korunmaya çalışılan hem de ulaşılmaz bir hâl alışı zarifçe vurgulanıyor.

Yüreğinize sağlık, harika dizelerdi. Nice güzel eserlerde buluşmak dileğiyle, saygı ve selamlarımla, esen kalın.

Oldukça derin, imgelerle örülü ve hüzne teslim olmuş bir metin bu. Kelimelerinizde, sadece bir ayrılığın değil; bir "yok oluşun" içinde yeniden tanımlanma çabasının izleri var. Özellikle "Takım elbisesinin içinde sportif bir unutuş oluyorum" dizesi, o resmiyetin altındaki tekinsiz ve hazırlıksız yakalanmışlık hissini harika özetlemiş.
Yokluğunda doğmak ve varlığının, yokluğuna bir "kıyım" (yıkım/zulüm) olması; aşkın hem can veren hem de can alan çift taraflı doğasını vurguluyor
Eldivenle sevilen" bir elveda olmak, sevilirken bile arada hep bir bariyerin, bir soğukluğun kaldığını; gerçek bir temasın asla gerçekleşmediğini hissettiriyor.
​Sevmeyi bende öğrenecekti" diyerek noktayı koymanız, yarım kalmışlığın en ağır yükünü —potansiyelin ziyan oluşunu— ortaya koyuyor.
Güzel eserini tebrik ederim Dilara üstadem