Yollar uzadıkça yolcu yoruldu,
Sular çağlayınca gönül duruldu.
Gelen yolculara o yar soruldu,
Herkes geri döndü, Döndü dönmedi.

Kuşlar kanat açtı eski yuvaya,
Dualar karıştı çıktı havaya.
Bahar müjde saldı dağa ovaya,
Cümle âlem döndü, Döndü dönmedi.

Turnalar dizildi gökyüzü boyu,
Uyandı toprağın o derin suyu.
Bayram geldi geçti değişti huyu,
Eş dost geri döndü, Döndü dönmedi.

Hasretin yükünü sırtıma vurdum,
Yolun kenarında bekleyip durdum.
Esip geçen yelden haberin sordum,
Gurbet gezen döndü, Döndü dönmedi.

Kimi mektup saldı, kimi de selam,
Dillere dolandı bin türlü kelam.
Bitti takvimlerde kasvet ile gam,
Eski günler döndü, Döndü dönmedi.

Pencerem önünde güller ağladı,
Hasretin yüreğim her gün dağladı.
Zaman kollarımı sıkı bağladı,
Saat akrep döndü, Döndü dönmedi.

Gözümün yaşıyla yolları sildim,
Gelecek diyerek kendimi bildim.
Şu fani dünyaya sitemle geldim,
Felek bile döndü, Döndü dönmedi.

Ocağın başında küllendi sızı,
Kayboldu göklerin çoban yıldızı.
Gitti de gelmedi o köyün kızı,
Mevsim kışa döndü, Döndü dönmedi.

Haneler şenlendi kapılar çaldı,
Garipler vuslatın tadını aldı.
Bir benim umudum mahşere kaldı,
Göçen kervan döndü, Döndü dönmedi.

Sözün bittiği yer sitemli biter,
Hasretin acısı ölümden beter.
Döne geri döndü, bu bana yeter,
Dünya döndü durdu, Döndü dönmedi.

Şair: Ebuzer ÖZKAN

AÇIKLAMA
Bu eserde, Türk halk şiirinin kadim tecnis (cinas) sanatını kullanarak; Anadolu’nun Döne ve Döndü isimlerini, "dönmek" eyleminin zıt anlamlarıyla bir araya getirdim. 11’li hece ölçüsü ve 6+5 durak yapısıyla kurguladığım bu dizelerde; kâinatın ve zamanın doğal döngüsüne rağmen, vuslatı eksik kalan mahzun bir bekleyişin hikâyesini anlattım.

Not: "Merhum halk ozanı Abdulvahap Kocaman’ın aziz hatırasına ve meşhur ’Döndü Dönmedi’ şiirine naziremdir."