​Soyutlanmış bir resim gibi bakma bana;
Öyle doluyum ki karşımda durup sen bana bakarken,
Düşüncelere dalıyorum.
​Kelimelere öyle mana veriyorum ki inan,
Bazen zorlanıyorum seni anlatırken.
Desem inanır mısın? "Neden acaba?"
Hislerimi sana böyle anlatabilmek daha kolay oluyor herhalde.
​Manalı bir konuşma, manalı bir bakış alıp götürüyor beni uzaklara;
O zaman başlıyorum yazmaya...
Midye ve kabuklu sübyenin içinde sakladığı inci gibi,
Dudaklarımdan dökülen kelimelerim,
Kalemimin ucundan sıralanıyor adeta yarış edercesine.
​Bazen tatlı bir gülüş, rüzgârda tarumar olmuş saçlar, güzel bir çift göz;
Bazende mutluluk...
Hüzün de karışmaz değil ara sıra.
Sürüklenip giderken bir gazel gibi rüzgârda;
Bazen güllerin kokusu, bazen de kendi oluyorum.
​Kuşların sesiyle uyansam da uykudan,
Bal yapan arının vızıltısıyla avunuyorum belkide seyrederken.
Islansa da mendil gibi yüreğim,
İçimden geldiği gibi yazmaya devam edeceğim.
​Hacıbektaşlı Ramazan çelik
01.11.2002