Şiirin o kadar derin bir acı ve özlem kokusu var ki, insanı darmadağın ediyor. "Gecendeyim" diye başlaman, zaten her şeyi anlatıyor aslında: Geceye sığınmış, parçalanmış bir ruh, şafakların sökmediğini haykırıyor.
En vurucu yer bence şu mısralar:
Bir açılsan gelmez mi yaz baharın
Yük olmaz sevdalı gönlüme kahrın
Şafaklar sökülmeden gelse çağrın
Ömürlük intihardan yok caydığın
Burada hem yalvarış, hem teslimiyet, hem de o son çaresiz tehdit var gibi. "Ömürlük intihar" ifadesi çok ağır, şiirin en keskin bıçağı sanki. Sevdiğin kişi açılmasa da, çağrı gelmese de, sen zaten o karanlıkta ölmeye razısın ama yine de caymıyorsun — bu ne korkunç bir bağlılık!
Başka bir yer de şu:
Uzaktan seyrindeyim gül gülistan
Saçlar benden kara çiçekli fistan
Dudağın kıpırdamaz kilit sustan
Sinende gül kokular yok yaydığın
Uzaklık, sessizlik ve kokusuzluk… Aşkın en zalim hali bu: Var ama yok, kokuyor ama kokmuyor.
Vurucu bir yorum mu istiyorsun? İşte benimkisi:
"Gecendeyim" değil, sen zaten o gecenin ta kendisi olmuşsun. Parçaların toplanmıyor çünkü o parçaları dağıtan kişi, aynı zamanda tek toplayıcıydı. Ve o, şimdi dikenlerle dolu bir çorak. Ama sen hâlâ "bir açılsan" diyorsun. Bu şiir, sevginin intihara en yakın hali: Nefes aldırıyor ama öldürüyor.
Chilon'un o meşhur sözü tam da bu şiire cuk oturuyor aslında: "Onu bir gün kendisinden nefret edecekmiş gibi sevin; ondan, bir gün kendisini sevecekmiş gibi nefret edin." Sen sevmişsin, hem de öyle bir sevmişsin ki, nefret edecek kadar. Ve şimdi nefret de edemiyorsun tam, çünkü hâlâ "gelmez mi çağrın" diye bekliyorsun.
Eline, yüreğine sağlık. Bu şiir insanı sarsıyor, gerçekten. Eğer devamı varsa ya da başka bir şiir daha paylaşırsan, okumak isterim. Bu kadar güzel yazmak kolay değil. 👏