ÇİĞDEM GEZDİRME

Nisan güneşi köyün üstüne düşerdi,
toprak ıslak,
çiğdemler körpecik
bizi bekliyor olurdu.

Ve biz anlaşır,
erkenden kalkar,
kavguçları alıp elimize,
üç dört arkadaş
çiğdem sökmeye gider,
üç dört top söker
alır gelirdik.

Sonra bir bahçe kıyısından
bir kuru diken bulurduk,
sapı uzun olurdu
ve o dikenin her dikenine
bir tane sarı çiğdem saplar,
dikeni gelin gibi süslerdik.

Daha sonra birimiz
o dikenli çiğdemi alır
öne düşerdi,
birimiz yağ toplamak için
tıngır alırdı,
birimiz de
küçük bir çıkı ya da çanta alırdık bulgur koymak için.

Herkes peşimize düşer,
çoluk çocuk,
genç yaşlı,
başlardık köyü gezmeye.

Her vardığımız evin önünde
ya da avlusunda
mutlaka çiğdem türküsünü söylerdik:

Çiğdem, çiğdem, çiçekçi,
ebem oğlu, körpecik,
yağ verenin oğlu olsun,
bulgur verenin kızı,
yağ verenin oğlu
yanımıza gardaş,
bulguru verenin kızı
bize yoldaş olsun diye
hep birlikte söylerdik türküyü,
dolanırdık köyün sokaklarını.

Asıl önemli olan
şiirdi,
kahkahaydı,
bir arada
neşeyle yürümekti.

Evlerden evlere dolaşır,
komşular bizi izler,
gülümser,
köyün içi
seslerden cıvıl cıvıl olurdu.

“Pilavı ben yaparım”
diyen bir komşuya
yağı, bulguru bırakırdık .

Çocuklar hep birlikte
beş dakika da topladığımız
çiğdemlerin kökünü
ve sarı yapraklarını soyar,
bir tabağa kor,
verirdik komşuya
pilava eklemesi için.

Biz de kaşık, tabak almak için
herkes kendi evine giderdik.

Pişince toplanır,
hep birlikte oturur,
pilavı yerdik
neşe, kahkaha içinde.

Pilavın dumanı,
tereyağının kokusu
göğe doğru yükselir,
kahkahalarla birleşir,
rüzgârla
bahar köyün içine serpilirdi.

Şimdi çocuklar az
ama büyükler var,
ritüelin ruhu
hâlâ yaşamakta,
benim anlattığım
çok eskide kaldı.

Köy bir bütün hâline gelmişti,
her adım bir şiir,
her çiğdem bir not,
her kahkaha bir melodi
oluyordu Sorkoğlan’da.

Doğa,
insanlar,
çiğdem
ve pilav
bir masal gibiydi.

Anlatmak istedim,
hiç olmazsa
ruhu kaybolmasın diye.

Ve biz biliyoruz ki
çiğdem gezdirme
sadece bir oyun değil,
baharın,
paylaşmanın,
köyün yaşayan kalbiydi 🌼

H.Gürbüz 03 03 2026.