Bu şehir insan dolu diyorlar
ben mi göremiyorum ?
Yüzler var :- Evet
ama çoğu konu mankeni.
Gülüşler yapmacık, gülemiyorum.
Tokalaşırken cebimi yokluyorum
Selamlaşırken kalbimi.

Peşin sıra fiyat biçiyorlar sana.
Kalabalık arttıkça ,baksana!
insan eksiliyor sokaklarda.
Ne Hızır uğrar buralara,
ne vicdanın adresi bilinir
Bir çocuk ağlarken arka sokakta,
duymazdan gelinir.
çünkü herkes kendi çığlığını
kulaklıkla bastırmış.
“İyi insan var mı?” diyorsun.
Var.
Ama reklamı yapılmıyor.
Sessiz, kenarda, gölgede.
Bağıranlar kadar bakılmıyor.
Ve ben anladım:
bu çağda insan olmak lüks…
Ucuza satılan çok şey var,
o yüzden mi insan çoğalıyor?
İnsanlık azalırken..

Ben, kalabalığı azalttım hayatımdan.
Az insan,
az yalan,
az gürültü.
Belki huzur dediğin
yalnızlığımdaki rahatımdan.

Bu zamanda insan aramak
güneşli havada yağmur beklemektir.
herkes dürüstlük timsali görünür
ama günün sonu unutulan sözler demektir.
Duvarlar afiş dolu,
sloganlar iri puntolu,
vicdanlar küçük harf
Cüzdanlar dopdolu..

Bir meydan düşünün ,
adını sevgi koymuşlar
içinden korku geçiyor.
Kalabalıkların yürüyüşünün
herkesin bir ağızdan bağırışının
ama kimsenin,
kimsenin sesini duymayışının..
İşte hakikat!
mikrofonsuzdur bu ülkede…

Bir çocuk işçi düşer inşaattan,
televizyonda birkaç saniyedir utancı.
Bir anne dinler mutfaktan,
tencere değil yüreği kaynar,
Yumru gibi çöker bir sancı.
Ve biz hâlâ zırvalarız,
“insanlık ölmedi” diye tesellilerle,
oysa morglar doludur
adı konmamış merhametlerle.
İyi insan var mı?
Var elbet.
Ama ya sürgünde
ya işsiz
ya da susmuş
Ben gördüm:
bu çağda insan olmak
Büyük merhale..