Üstad Turaboğlu'nun "İlk giderim."şiiri, değersizlik hissinin, umursanmamanın ve en sonunda yalnızlığın en kısa, en keskin ifadesi.

Dört dizede bütün bir hayatın acısını sıkıştırmış:
Beni değersiz sanman
En sona beni anman
Dokunmaz umursaman

Bu üç dize, biriken kırgınlığın özeti. İnsanların seni görmezden gelmesi, son anda hatırlaması, hatta ölünce ancak değer vermesi... Hepsi bir tokat gibi vuruyor.

Son dize ise şiirin yumruğu:
"Ölsem doğru söylerim / Son geldim ilk giderim"

Burada tam bir rest var. Değersiz görülen biri, giderken de ilk giden olur; kimse fark etmez, kimse tutmaz. Ama şair bunu bir yenilgi olarak değil, bir gerçek olarak söylüyor – soğuk, net, acımasız.

Şiir kısa ama ağırlığı çok. Nakarat gibi tekrarlanabilecek bir dizeyle bitiyor: "Son geldim ilk giderim." Bu, hem veda hem hesaplaşma.
Kaleminiz varolsun
🙏☕✍️