YOL ARKADAŞIM
Gönül heybesini sırtıma vurdum,
Seninle her menzil gül oldu bana.
Dünyanın sırrını seninle çözdüm,
Çöllerin serabı göl oldu bana.

Karanlık çökünce sönmez fenerim,
Sen varsan her derde göğüs gererim.
Aşkın deryasına her gün inerim,
Damlalar coştu da sel oldu bana.

Yorgun düşsek bile el ele verdik,
En dik yokuşları bir nefes geldik.
Vuslatın sırrına seninle erdik,
Dikenli patika yol oldu bana.

Sözümüz mühürdür, özümüz biriz,
Güneşle parlayan tozumuz biriz.
Baharda açılan yazımız biriz,
Bülbülün dert yandığı dal oldu bana.

Feryadım dinince sen varsın sağda,
Bir güven dağısın şu koca çağda.
Kurumuş yapraktım dünkü bu dağda,
Nefesin can veren yel oldu bana.

Zihni der Kader defterine yazılmış adın,
Şu fani dünyada bitmez muradın.
Ömür sofrasında en tatlı tadın,
Dudakta süzülen bal oldu bana.
Yazan şair Zihni DERİN