Zamanın buz tuttuğu o kırık aynadasın,
Sen, hiç duyulmamış bir yankının rüyasındasın.
Güzelliğin; bir boşluğun dolmaya can atışın,
Sen, tanımı imkânsız bir sancının vahasındasın.
​
​Gözlerin iki kuyu, içinde yıldızlar boğulur,
Bakışından sızan ışıkla, yeni dünyalar kurulur.
Kaderin o sert kumaşı, senin elinde yoğurulur,
Seni gören her fani, kendi nefsiyle savrulur.

​Sesin, kurumuş nehir yataklarına yağan yağmur,
Varlığın, balçıklaşmış ömrüme katılan saf bir nur.
Seninle her fırtına, liman uykusuna mahkûm dur,
Senin kalbin, yeryüzünde sürgünlere tek huzur.

​Kirpiklerin birer ok değil, sığınılacak birer sur,
Gülüşünde saklıdır, bin yıllık o kutsal mağrur.
Seninle geçen her saniye, zamanın alnında gurur,
Sevgin içimde her an, nabız gibi ritimle vurur.

​Bir mısra değilsin ki, her okuyan seni bilsin,
Sen dilsiz dillerin içinde, en derin sessizliksin.
Göğsümün kafesinde, hiç sönmeyen o teksin,
İnsan sevdiğine "güzel" der, sen benim için her şeysin.

​Kâğıt yansa da bitmez, sana duyduğum bu sancı,
Aşkın bende bir mülk değil, ebedi bir inancı.
Suretin geçer gider, kalır o ruhun o eşsiz tacı,
Sen benim hem dermanım, hem de o en tatlı acı