Her şey bir dilek formuyla başladı aslında. Küçük bir ekran, birkaç tık, biraz umut… Her tayin başvurusu yaptığımda sanki kalbim de “gönder” tuşuna basıyordu. İçimde büyüttüğüm hayali, görünmeyen bir yola emanet ediyordum.

Sonra bekleyiş başlıyordu. Günler ağır ağır geçerken ben aynı masada oturuyor, aynı işleri yapıyor ama bambaşka bir yerde olmayı düşlüyordum. Cevap geldiğinde gözlerim hep aynı cümleyi arıyordu. Ve çoğu zaman o cümle, içimdeki ışığı bir anlığına söndürüyordu. “Olumsuz.”

O an dünya küçülüyordu sanki. Sesim içime kaçıyor, hayalim biraz daha erteleniyordu. Ama tamamen bitmiyordu. Çünkü ben her reddedilişten sonra yeniden hayal kurmayı öğrendim.

Bazen kendime şunu söyledim: “Belki de zamanı değil.” Bazen de sadece sustum. Ama vazgeçmedim. Çünkü insanın ait olduğunu hissettiği bir yer vardır; kalbi oraya doğru atar. Benim kalbim de her sabah başka bir şehrin, başka bir başlangıcın adını fısıldadı.

Ve ben biliyorum… Bir gün o beklenen cevap gelecek. Telefonum çaldığında ya da ekranda o kelime belirdiğinde, içimde yıllardır biriktirdiğim sabır gözlerimden ışık gibi taşacak.

O gün geldiğinde, arkamda bıraktığım her bekleyişe teşekkür edeceğim. Çünkü beni daha güçlü yaptı. Ve yeni yerime giderken sadece tayinim çıkmış olmayacak; umudum da kazanmış olacak.