Kendi cebinde duran anahtarın bile emanet,
Yaşamak dediğin, birinin rızasına kalan bir niyet.
Senin olanı yaşamak için bir "olur" beklemek,
Zordur kendi kalbini, bir başkasının saatine eklemek.

Biri sorsa "hürüm" dersin, sesin biraz titrer ama,
İzin kağıdında gizlidir ruhundaki o derin yama.
Senin olanı almak için el açtığın o kapılar,
İçeride koca bir ömür, dışarıda sahte yapılar.

Güneşin doğuşu başkasının, batışı senin sanırsın,
Kendi kazandığın o dar vakitte, kendinden utanırsın.
İmza atarsın her sabah, aslında kendinden vazgeçersin,
Kendi hayatının yerine, sana sunulan o gölgeyi seçersin.

Kime bu sitem dersen; sadece kadere bir mırıltı,
Sistemin çarkları arasında, duyulmayan bir çıtırtı.
Anlayan bir bakışta görür, içindeki o yangını,
Anlamayan sadece izler, bu yorgun hayat salıncağını.