Doğanın güzellikleriyle başlayan dizeler — “akan çaylar, yalçın dağlar, gül ve kekik kokusu” — vatanı sadece bir coğrafya değil, yaşayan bir ruh olarak hissettiriyor.

“Şafakla kalkar çiftçisi, ter döküyor kol işçisi” mısraları, vatan sevgisinin hamasetten değil, emekten doğduğunu güçlü bir şekilde vurguluyor.

“Mühürlü ata tapusu” ifadesi, köklülüğü ve aidiyeti derin bir sembolle anlatıyor.

Son kıtadaki “Başka yer ölüm fermanım” dizesi ise bağlılığın en keskin, en içten ifadesi.

Kaleminize sağlık; gönül sesiniz daim, ilhamınız bol olsun. Kutluyorum, selam ve saygılarımı sunuyorum.

günaydın hocam
yüreğiniz var olsun


selamlar

vatansa



GÜZELDEN DE ÖTE BİR AŞKLA İÇİMİZE ÇEKTİĞİMİZ MUHTEŞEM BİR DUA KADAR KIYMETLİ VE VAZGEÇİLMEZİMİZİ


VATANA CAN FEDA

Doğa ve Rayiha: Yaz ve bahar aylarının neşesiyle başlayan şiir, gül ve kekik kokusunu merkeze alarak okuyucunun burnuna memleket havasını getiriyor. "Yalçın dağlar" ve "akan çaylar" ile vatanın coğrafi ihtişamı çiziliyor.Emeğin Kutsallığı: Çiftçinin şafakla kalkması, çobanın dağdaki sürüsü ve işçinin döktüğü alın teri; vatanı vatan yapanın sadece toprak değil, o toprak üzerindeki emek olduğu vurgulanıyor. İşçinin dilindeki türkü, yorgunluğun üzerindeki manevi örtü gibi betimlenmiş.
Tarih ve Maneviyat: "Mühürlü ata tapusu" ifadesiyle tarihsel köklere; "eren kapısı" ile de vatanın manevi mimarlarına atıfta bulunuluyor. Dört yanının deniz ve altının maden olmasıyla da yurdun zenginliği hatırlatılıyor.Korkusuz Sevda: Dış güçlerin (ağyar) kıskançlığına rağmen, insanların içindeki "dostluk" ve "korkusuzluk" vatanın en büyük kalesi olarak gösteriliyor. Şair için vatanın dışında kalmak bir "ölüm fermanı" kadar ağır.Kısaca: Bu şiir; dağıyla, taşıyla, işçisiyle ve maneviyatıyla örülü bir memleket sevdasıdır. "Sevda bağı" ve "cennet vatan" betimlemeleriyle, insanın kendini en huzurlu hissettiği yerin kendi toprağı olduğunu haykırıyor.