Ah Leyla… ah Leyla sonsuz acım
Sonsuzluk bile silemez seni benden…

Ah, Leyla... ruhumun sonsuz acısı…

Gitmeden önce, o karanlık son vaktin eşiğinde
Bırak dudaklarım değsin alnına son kez
Zamanın çürüyen eli dokunmadan saatlerimize

Bak bana, dolunayın sönük ışığında
Gözlerimde bir cehennem, bir lanet yanıyor şimdi
Gözlerimde gördüğün bir veda değil!
Ebediyetin sessiz uçurumudur sevgilim!

Yollarımız ayrılıyor bu lanet alacakaranlıkta!
Sen gidiyorsun...

Ben kalıyorum! sensizlikte Kalıyorum!

Her gece hatıran, bir kuzgun gibi
Konar kalbimin yıkık kulesine
“Bir daha asla!” diye haykırır içim

Hiçbir zaman — diye inler derinlerimde

Bu ayrılık kısa değil, fânî değil!
Ebediyetin soğuk kollarına inişimiz!
Sen kaybolurken karanlık diyarlara doğru
Ben kalıyorum! Kalıyorum!


Sararmış hasta yapraklar arasında!
Ah Leyla... sonsuz acım...
Sonsuzluk bile silemez seni benden…

Her şey çürür, her şey biter...
Ama o son an...
...kalır içimde.
Bir mezar taşı gibi dikilir...
Karanlık şatomun... duvarlarında…

Ah Leyla... ah Leyla...

Ve anladım ki Leyla, sensizlikten beri
Ben de bir hayalim, bu şatoda bir yabancı
Tenimde hissettiğim bu sızı değil aslında
Sadece ruhumdan arta kalan son bir acı...