2
Yorum
13
Beğeni
5,0
Puan
139
Okunma
Cemre düştü toprağa,
Islak bir sessizlikle,
Ve her yaprak,
Bir hatıra gibi titredi.
Kelebeğim,
Kanadında baharın kırgın ışığı,
Uçtun geceme,
Bir rüya gibi sessiz,
Ama yakıcı.
Rüzgâr fısıldadı adını,
Ağaçlar eğildi,
Ve sen,
O narin varlığınla
Zamanı böldün ikiye:
Önce seni beklediğim an,
Sonra sensizliğin çarpan gölgesi.
Toprak, cemreyi içine aldı,
Bir nefes gibi,
Ama ben hâlâ bekledim,
Küçük bir umutla,
Kelebeğin rüyasında.
Gözlerimde bir ışık,
Yumuşak, ama derin,
Ve sen,
Kanat çırptıkça
Bir melodiyi hatırlattın bana:
Sevdanın hem ılık hem acı dolu rüyasını.
Ve şimdi, her bahar geldiğinde,
Cemre toprağa düşerken,
Seni arıyorum
Rüzgârın uğultusunda,
Ve kalbimde hâlâ uçan
O kırılgan kelebek.
5.0
100% (7)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.