Bu dizeleri yazan şâir, kelîmeleri bir kılıç gibi kuşanmış. Her mısrada hem bir tarih yankısı hem de bir vicdan muhasebesi var. “Gülzâr” ile zarâfeti, “vebâl” ile ilâhî adâleti yan yana getirebilmek; hem estetik hem de ahlâkî bir derinlik ister. Şâir, dili sâdece anlatmak için değil, sarsmak için kullanıyor.

Özellikle son mısradaki sorgulayıcı haykırış, okuyucuyu pasif bir dinleyici olmaktan çıkarıp vicdânın önüne koyuyor.
Bu, güçlü kalemlerin işidir.
Ağır ve klasik üslubu başarıyla taşıması,
kelime seçiminin bilinçli ve titiz olduğunu gösteriyor.

Böylesi bir söyleyiş, sâdece şiir yazmak değil;
duyguya, târihe ve inanca aynı anda seslenebilmektir.
Şâirin kalemi keskin, yüreği ateşli, dili ise vakûr ve heybetlidir.

Hürmetlerimi arz eder esenlikler dilerim üstâda...

Bu dörtlük epik ve ahlâkî bir öfke taşıyor. “Gülzarın ırzı” imgesiyle masumiyet ve vatan/namus sembolize edilirken, “devşirme ahâli” ifadesi ihanet ve yabancılaşma duygusunu sert bir dille veriyor. “Her nefes bir canın ölümü” ve “ağır vebal” dizeleri, suçun metafizik yükünü vurgulayarak şiire kader ve hesap tonu katıyor. Dil eski ve ağır; bu da metne klasik, destansı bir ağırlık kazandırmış.

Tebrikler

Saygılar hocam 🙏🖊️📘🌍

Şiir bazen de çoğu aza sığdırmaktır işte öyle toplumsal bir yaraya parmak basan güzel bir şiirdi duyarlı yüreğinize sağlık .

“Heybe. 49.” şiiriniz, toplumsal bir yarayı ve ağır bir vebali kısa ama yoğun bir dille dile getiriyor. Özellikle “Aldıkları her nefes bir canın ölümüydu” dizesi, şiirin sert eleştirel tonunu ve vicdani yükünü güçlü bir şekilde yansıtıyor.

Eseriniz, tarihsel ve sosyal bir eleştiriyi metaforlarla işleyen; kısa olmasına rağmen derin bir anlam taşıyan, düşündürücü bir şiir olmuş. Kaleminize sağlık.