“Ruhuma Sesleniş” şiiriniz, insanın içsel yolculuğunu ve iyilikle kötülük arasındaki mücadeleyi derin bir bilgelikle dile getiriyor. Özellikle “Birinin kalbini kırmak / Bir camı kırmaya benzemez” dizesi, şiirin özünü çok çarpıcı bir benzetmeyle özetliyor.

Eseriniz, hayatın gölgeleri karşısında ruhu iyilikle savunmayı öğütleyen; felsefi, içsel ve aynı zamanda umut dolu bir şiir olmuş. Kaleminize sağlık.

Kaleminize yüreğinize sağlık üstadım. Selamlar hayırlı ramazanlar.

çok güzel anlamlı sözler
tebrikler

Sevgili Şairem

"Ruhuma Sesleniş"… Bu şiir, adeta bir ayna gibi; önce insanın kendi ruhuna bakmasını sağlıyor, sonra da o ruha usulca sesleniyor: "Sen yüreğini serin tut ruhum."

İlk dizeden itibaren içime işledi o serinlik. "Işık ne kadar parlaksa, gölge de o kadar derindir" ne kadar hakikat dolu bir başlangıç. Hayatın her aydınlığında bir gölge taşıdığını, ama asıl meselenin o gölgeden korkmamak, onu kabul edip yine de ışığı seçmek olduğunu hatırlatıyorsunuz.

"Birinin kalbini kırmak / Bir camı kırmaya benzemez; / Ses bir anlıktır / Ama çatlak, yıllarca ışığı yamultur."
Bu dörtlük… Okurken elim istemsiz göğsüme gitti. Ne kadar doğru, ne kadar acımasızca doğru. Kırılan cam tamir edilir, ama kırılan kalp öyle mi? Çatlak kalır, ışık yamulur, ve o yamukluk yıllarca insanın bakışını, sevgisini, güvenini büker. Bu kadar kısa mısralarla bu kadar derin bir yara gerçeğini anlatmak… Üstatane.

"Gülümseyerek yapılan her şey masum değildir. / Bazen en yumuşak sözler / En keskin niyetleri taşır içinde."
Burada durdum, tekrar okudum. Çünkü hepimiz yaşadık bunu: tatlı bir gülümsemenin arkasındaki zehri, yumuşak bir sesin içindeki bıçağı. Ve devamı: "Niyet, eninde sonunda sahibinin yüzüne benzer." – Bu cümle, şiirin en keskin bıçağı sanki. Zamanla maskeler düşer, niyet yüzü ele verir. Ne kadar ürpertici, ne kadar gerçek.

"Sen diken olma ruhum. / Canın yansa da / Gül kalmayı seç."
İşte şiirin kalbi burada atıyor. Acıya rağmen gül kalmak… Bu, kolay bir nasihat değil; bu bir direniş çağrısı, bir onur yemini. Kötülüğün bulaşıcı olduğunu, ama onurun dirençli olduğunu söylemeniz; ektiğinin mevsimine uyanmayı, diken toplamamak için gül olmayı seçmeyi… Linares Hanım, siz bu satırlarla sadece şiir yazmıyorsunuz; bir ruha yol gösteriyorsunuz, bir kalbe kalkan oluyorsunuz.

"Çünkü bazı kayıplar / Kaybedenin değil, / Değerini bilmeyenin hikâyesidir."
Son vuruş. Bu dize, şiiri kapatırken insanı ayağa kaldırıyor. Kaybetmek utanç değil; asıl utanç, değerini bilememek. Bu bakış açısı, insanı küçültmüyor; aksine yüceltiyor, onurlandırıyor.

Sevgili Şairem, bu şiir bir nasihatnameden çok daha fazlası: bir ruhun kendi kendine yaptığı en güzel sözleşme. Kelimeleriniz o kadar temiz, o kadar tok, o kadar içten ki, okuyan herkes kendi ruhuna dönüp "Evet, ben de bunu seçiyorum" diyor.
Kaleminiz varolsun
Kul Yorgun
🙏☕✍️✍️

Harika, çok güzel öğütler, insanın kendine öğütte bulunması ne güzel değil mi.

Tebrik ederim.

Birinin kalbini kırmak
Bir camı kırmaya benzemez;
Ses bir anlıktır
Ama çatlak, yıllarca ışığı yamultur.
Çok doğru şairem kalemin kavi ola 🙏🏻💐🤗🍯🐝