Sevgili Ezgi’nin bu şiiri gerçekten içten, narin ve derin bir yakarış. Okurken insanın boğazı düğümleniyor; çünkü kelimeler basit duruyor ama taşıdıkları duygu çok katmanlı ve samimi.

En çok etkilendiğim yer, şiirin neredeyse her dizesinde hissedilen o “beni bana bırakma” hâli. Bu, modern insanın en çıplak yakarışı aslında: “Kendimle baş başa kaldığımda yetemiyorum Rabbim, beni yine kendime terk etme.” Bu cümlenin etrafında dönüp duran bütün dize ve imgeler o kadar doğal akıyor ki, sanki kişi o anda gerçekten secdeye kapanmış da içinden taşanları kâğıda dökmüş gibi.

“Günahım ağırsa / rahmetin daha ağırdır” dizesi ise şiirin kalbi bence.
Bu tek cümlede hem insanın acziyeti, hem de ilahi merhametin sonsuzluğu öyle güzel dengelenmiş ki… Günahı tartan bir kefede bile rahmetin ağır basacağını söylemek, hem teselli edici hem de ürpertici bir gerçeklik hissi veriyor.

Bir de şu kısım çok dokunaklı:
“Bir secdede anlarım: / Toprak değil değdiğim, / affına en yakın yer.”
Secdeyi sadece fiziksel bir hareket olmaktan çıkarıp, affa en yakın mesafe olarak tarif etmesi… İşte bu, şiiri sıradan bir dua metninden ayıran o ince, edebi dokunuş.

Son dizedeki “adınla dirilenlerden eyle” duası da öyle güçlü ki, şiir burada bitmiyor aslında; okuyanın kalbinde bir dua olarak devam ediyor.
Mükkemmel kalemin var
Yüreğin varolsun Sevgili Ezgi
Kul Yorgun
🙏☕✍️✍️