7
Yorum
17
Beğeni
5,0
Puan
150
Okunma
Öfkemin tam ortasında
beynimi vuran kuşların izini sürdüm.
Karlı dağımın çığı oldum, düştüm.
Hırslarımın yangını söndü;
Terazimin dengesi beni tutarken
adımlarım toprağa karıştı,
insanı buldu, meyve doldu.
İçselleştirilmeyen hayat
samanını verirken,
toprağa uzak, dünya doldu.
Rahmetin kuşları beni sordu.
Aç kaldım, susuz kaldım,
canı buldum.
Islah eden Rabbim açlığı sundu.
Kolay mıydı ışığı yakalamak?
Islah olmayan, şeytan ateşin kendisiydi.
Aşkı soran toprak oldu.
Islah isteyen insan orucunu tuttu.
5.0
100% (10)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz
