Kalbimin
Kapılarını kapattım sevgiye artık !
Mutluluk sözlerini yazan kalemi attım çöpe?

Hasretin
Yaprakları rüzgârla uçup gitmişti
Belki de sevilen ne kadar çok olsam da

Hiç bir
Zaman yalan sözler ile aldatmadım
Gururumu öyle serdim ki acıyan olmadı

Görmezden gelenleri
Görürken yolda yüzünü çevirdi
Arkasın dan sessizce baktım gidişine

Şimdi benden
Merhamet ve sevilme göremezler !
Acılara rağmen tutkunun güneşi kayboldu?

Yalnızlığın
Düşüncesinde umutlar olmayacak
Kim bilir kaderin kendisi duyguları yazmış

Özlemin şarkılarını
Dinleyen geceler mazi olurmuş
Vuslatın günleri de unutulacak şiirler de !

Çok değer
Verdiğimiz o insanların sahte yüzlerini
Mutluluk kahkahaları atarken ben gördüm

Göz yaşları arasında
Dökülürken aşkın gücü sönmüş !
Ateş gibi küle döndü soğuk kalpte varsın?

Bırak artık
Cesaret gösterip kendini kandırma!
Güveni şefkatle yüreğinde olmadığını bilir

Her
Zaman dürüstlük adımlarını en içten
Hissettiren gerçekler nerede seviyormuş

Büyük hayaller gerçek
Olacak diye saatin hatıralarını
Bir resim çerçevesine sığdırmak imkânsız.?

Mucize dediğimiz şey yok unut gitsin beni..!


/Şair Mehmet Demirdelen
/Osmaniye/Merkez
/20/02/2026/


(. Dip Not..! )

Bu şiiri yazdığım insan
Kendisini biliyor..
Bazıları da üzerine alınmasın..
Sevdiğim veya değerli olanlar hariç..)