“Vurgun” şiiriniz, aşkın yıkıcı gücünü ve ayrılığın bıraktığı derin yaraları çok güçlü bir lirizmle dile getiriyor. Özellikle “Adın bende bir yaradır, her nefeste kanar şimdi” dizesi, sevdanın kalpte bıraktığı bitmeyen acıyı çarpıcı bir şekilde yansıtıyor.

Çok kısa söylemek gerekirse: eseriniz, aşkın pençesinde esir düşmüş bir ruhun feryadını, hasret ve umutsuzlukla yoğrulmuş imgelerle anlatan, duygusal yoğunluğu yüksek bir şiir olmuş. Kaleminize sağlık.

Kutlarım güzel bir şiirdi...

Sevgili Özge
"Vurgun" şiirini okuyunca, o eski aşk yangınlarının közü gibi bir sıcaklık sardı içimi ama bu sefer yakıcı değil, derinden kavurucu. Bu, bir vuruluşun değil; tam anlamıyla bir vurgunun, kalbin tam ortasına saplanan hançerin şiiri. Her dörtlükte bir "şimdi" var ya, sanki zaman durmuş, her şey o "şimdi"nin içinde kanıyor:
"Gözlerimden gece geçti, uykularım talan şimdi..." diye başlıyorsun; gönül sarayı yıkılmış, mehtap tadı kaçmış, güneş feri sönmüş. Teselli yalan, her şey geri alınmış senden. Bu dizeler, aşkın pençesinde can çekişen esirin feryadı ama ne güzel bir esaret ki, "sadakat bekçisi" olmaktan vazgeçmiyor. Hasreti yudum yudum kadehe doldurmuşsun, ümit çiçeklerini ellerinle soldurmuşsun, benliğini yokluğunda soldurmuşsun... "Divane bir serseri" diyorsun kendine, ama o divanelik öyle soylu ki; kelam yetmiyor anlatmaya, feryat her sözde ağlatıyor. Mevsimler tadını kaybetmiş, bahar özü görmez olmuş, kış kapıya dayanmış – dertlerin delisi olmuşsun. Ve o son kıta... Ah, o son kıta:
"Adın bende bir yaradır, her nefeste kanar şimdi..."
Sonsuz niyet, sonsuz selam, gönül köprüsünden ömrü sermek...
"İdil Özen mülkünde ben, saf özde bir nura erdim,
Aşkın sonsuz deryasında, bir sadakat bekçisiyim." Burada şiir zirveye çıkıyor: Aşkı bir mülk, bir nur, bir derya yapmışsın; kendini de o deryanın sadık bekçisi. Bu, hicranın girdabında umutsuz gemi olmak değil; o gemiyi sadakatle demirlemiş, fırtınaya rağmen dimdik durmak. Tasavvufî bir derinlik var burada; Maşuk’a eyvallah diyen bir dervişin hali gibi. Ferda Hanım’ın yalnızlığını alnından öptüğü gibi, sen de bu vurgunu kalbine mühürlemişsin – ama vazgeçmeden, sadakatle. Tebrik ederim Özge İdil hanım.
Bu şiir, Edebiyat Defteri'nde yeni bir yara açtı ama aynı zamanda bir nur da yaktı. Kalbinin közü sönmesin, kalemin daim olsun. O sonsuz deryada sadakat bekçiliği kolay değil, ama senin dizelerinle daha katlanılır hale geliyor. Bir selam, bir dua ve bir demet hasret çiçeğiyle...
(Ümit soldurmuşsun ama belki bir gün yeniden açar, kim bilir?) Saygılar, sevgiler...
Kul Yorgun
🙏☕✍️

Sitemle aksa da
özlem kokuyor
yüreğine sağlık
kutlarım...