Siper olmuş yalnızlık korkulara.
Geceler hüsran, uykular firari bu ara.
Günün acı gerçekleri, gece yara.
Gıyabında tutundum,
ayın parlayan yüzündeki metafora.

Sevgi ilaç idi, hüzün bir dönence.
Ayrılırım kendimden öte,
Lakin, yollar karanlık ve ince.
Bulamam kendimi kendimde,
Geriye dönünce.

Sapla saman karışınca harman olmuyor,
Yaş kemâle erince dizler derman bulmuyor.
Acı bir sürpriz yolun sonunda,
Bazıları naçar, baziları için her şey yolunda.

Sözcükler en yakın dost,
Kalemin ucu ince.
Hep mutluluğu yazmıyor,
Duygular dile gelince.

Örümcek örmüş kader ağını,
Av ile avcı hiç koparmıyor bağını.
Düşünce av, örümcek ağına,
İnsafa gelmez ki, bağlamış kader bağına.

Sürmenaj olmuş dil, konuşur ha konuşur,
Bıktırır el gönlünü, el amana dönüşür.
Bazen hayallerde kaybolup;
Hayali sevgiliyle sevişir.

Ey gönül; yine yaptın adetini,
Kandırdın kalemi.
Dedin ki; mutlulukta neymiş,
Yazı ver kederi, elemi.
Zaptettin surları yıktın kalemi.
Dağladın içinde atan yureği,
Yaktın sinemi.

Gecenin kara yüzünü dağlamış Ayaz,
Kışın ortası zaman, tepeler beyaz.
Dilden düşer sözcükler,
Ahüzar eder ağlar saz.
Masum çocuk rolüne bürünür gözler,
Der ki biraz da mutluluğu yaz.