O mavi-yeşil gözlerin büyüsüne kapılmış bir kalemin selamına, en içten duygularla karşılık vermek gerek...

O dizelerdeki “güvendiğim zaman kendime” kısmı, işte tam da aşkın en çıplak hali değil mi?
Başkasına değil, kendine güvenmek...
Çünkü o gözler bir ayna olmuşsa, içindeki fırtınayı, dinginliği, kayboluşu ve bulunuşu sana gösteriyorsa;
o zaman “aşk dedikleri bu muydu” sorusu, aslında cevabını bulmuş demektir.

Evet, bu muydu. Hem yakıcı, hem serinleten, hem korkutan hem sığındıran...

Derin bir okyanus demişsin ya, haklısın.
İçine çeken, ama boğmayan.
Sonsuz gökyüzü gibi huzur veren, ama aynı anda kanatlandırıp uçuran...
Ve en güzeli:

O gözlere bakarken, kendinden bir parça daha bulman.
Sanki “ben buyum” demiş gibi hissetmen.
Gün pencerenizden hiç eksilmesin, Mahir’im.
Işığı da, gölgesi de, mavisi de, yeşili de hep orada kalsın.

Kaleminiz ıslak mürekkep gibi akmaya devam etsin,
çünkü bu satırlar okuyanların yüreğinde bir yer açıyor.

Selam, saygı ve o gözlerin hülyasına ortak bir iç çekişle...
Teşekkür ederim..

Aydınlık dolu günleriniz olsun.
Şairim


Düzenleme:19.2.2026 14:50:00