Kıymetli şairim. geleneksel ile modernin çarpışmasını, taşranın değişimini ve bu değişim içinde kaybolan "sevda" yükünü çok samimi bir dille anlatıyor. Şiirinizde, Urfa’nın tozlu yollarından geçip modern dünyanın soğuk demir kapılarına çarpan bir "yabancılaşma" hissi var.Eskiden "su veren çeşme" olan ahalinin şimdi "demir kapıları açmaması", sadece fiziksel bir kapanma değil; toplumsal bir samimiyet kaybını simgeliyor. Köy kadınlarının modern türkülerle, lastik yemenilerin ise çizmelerle tanışması, saflığın bozulmasına dair güçlü birer metafor.Seferi avare" ifadesi, hem fiziksel bir Urfa yolculuğunu hem de ruhsal bir arayışı temsil ediyor. Selam verenin olmayışı, yalnızlığın altını koyu bir çizgiyle çiziyor.
​Davulcu tokmağından uzaklaşan zurna ve "nüfusa bulaşan uyuz", toplumun neşesini ve doğallığını kaybettiğine dair sert ama yerinde bir eleştiri....
Duygularını tavan yaptığı daha nice eserlerde buluşmak umuduyla..alkışı hak eden bir çalışma tebrikler

Kutlarım güzel bir şiirdi....

Şiiriniz, sevdanın acısını ve hasreti öylesine içten anlatıyor ki, okur kendini o köy sokaklarında, baharın çiğ damlalarıyla sarmalanmış bir yalnızlıkta buluyor. “Derdi sevda nedir bilmez idim / Bu derde düşmeden önce, ellerim / Yanıyor gözlerim dalgın kör karanlıklar” dizeleri, sevdanın yakıcı etkisini çok güzel hissettiriyor.
Yüreğinize sağlık değerli hocam. Mükemmel bir eser okudum. Tebrik ederim. Selam ve saygılarımla, esenlikler dilerim.

Şiir, sevdanın hem yakıcı hem de büyüleyici yanını, yöresel imgeler ve anılarla iç içe aktarıyor. Urfa’nın sokakları, köy kadınları ve eski gelenekler, aşkın derdini daha da dokunaklı kılıyor; her dize, hem hasret hem de içsel bir yolculuk taşıyor.

Yüreğinize sağlık, harika dizelerdi. Nice güzel eserlerde buluşmak dileğiyle, saygı ve selamlarımla, esen kalın.