Bağrımda açılan ağızlar hep bir ağızdan,
Medet umar oldu bak, gökteki her yıldızdan.
Kavrulmuş bir cesedim, farksızım bir enkazdan,
Ruhum çekildi sanki, vazgeçtim her bir hazdan.

​Dudaklarım yarılmış, kan yerine toz kusar,
Feryadım sağır eder, dünya dilini kısar.
Üstümden geçen rüzgar, sanki tenimi yakar,
Güneş bir kırbaç gibi, her gün sırtıma basar.

​Çatlaklar birer kuyu, dipsiz ve kara delik,
Gövdemde taşlaşmıştır, dertten kalan gündelik.
İçimde fırtınalar, dışım sessiz bir mülk,
Sırtımdaki bu hasret, dağlardan daha büyük.

​Karıncalar yol bulur, derin yaralarımda,
Ölümün soğuk nefsi, gezer buralarımda.
Bir dirhem yeşil yoktur, gönül saralarımda,
Mahkum kaldım hayatın, dar aralarında.

​Gök sustu, yer küstü de, ben bir başıma kaldım,
Kendi ıssızlığımın, kuyusuna boşaldım.
Her gelen vurdu geçti, ben hep altta ufaldım,
Ecelin şerbetini, kurumuş dille çaldım.

​Gürlesin artık felek, parçalansın bu sükut,
Ya rahmet dökülsün ya, beni bu yerde uyut.
Kefenim olsun artık, şu kapkara bir bulut,
Çatlayan bu bedende, ölmez bendeki umut.