​Hangi dağın kuytusunda kalmışsa güneş,
Hangi uçurumun ağzında sönmüşse şafak,
Söküp alacağız o ışığı, söküp alacağız!

Bileklerimizde zincir izi,
Alnımızda o kadim, o terli ekmek davası...
Biz ki haysiyeti;
Bir kuşun kanadında değil,
Toprağın en derin çatlağında saklayanlarız.
​Öyle mahzun durma be hey ömrüm!

Bak hele şu göğe, bak şu mor dağlara...
Nereden gelirse gelsin fırtına,
Hangi dilden konuşursa konuşsun ayrılık;
Bizim kitabımızda "yıkılmak" yazmaz.

Biz, tütünü acıyla harmanlayan,
Gülüşünü namerdin yüzüne bir tokat gibi çarpan,
O eski, o sarsılmaz mektebin çocuklarıyız.
​Duyuyor musun o derinden gelen sesi?

O, prangaları eskitenlerin sesidir.
O, zifiri karanlıkta kibrit çakanların,
Bir somun ekmeği bölüşenlerin,
Ve sevdayı bir kavga gibi yüreğinde taşıyanların...

Terk etmedi bizi o büyük hasret,
Terk etmedi o onurlu bekleyiş.
​Varsın kapansın kapılar, varsın kilit vursunlar dile,
İçeride ya da dışarıda,
Sırada ya da kavgada;
Yürüyeceğiz o aydınlık sabahın üstüne!

Çünkü biz biliyoruz dostum, biz biliyoruz:
En sert kışın ardında bile,
Kardelenlerin o dimdik, o mağrur başı vardır.
Ve zafer dediğin;
Güneşi elleriyle tutanların,
Hiç eğilmemiş o sarsılmaz başınındır!

Ali Güneş


​