3
Yorum
7
Beğeni
5,0
Puan
151
Okunma
Gözlerim ihtiyar göz bebeğinden
solgun gül bahçesinde uyuyan beşik;
beyaz manzaraları kara kalemle çizen
şahidim, köprülerin tufanına.
Sofa gibi kurulu kuyu çehrenin
bulvarına taşıran bir çağ bu;
taşıyanlar hep çizgiyi aşanlar,
sınırlar hep düz sanılırlar.
Yaşayıp yokuşunda,
duvar dibi dikenine saran;
o karalamayı benden önce bilir
ihtiyar göz bebeğim.
Bakarım zamanın kırılan merceğine;
yansıtıyor her mili
terbiye etekli ruhumu.
Aydınlık yüzünü gösterdi ama yüz göz oldu,
güneş göz doğdu
akl-ı selîm han nazarında.
Köprülerin altında kalan tufan bakışta büyür;
ihtiyar göz bebeğine: en ağır yük,
görüleni taşımaktır.
Beşik susar solgun bahçede,
zaman merceğini bir daha kırmaz;
şahidim—insan çizgiyi aşamaz,
kendine varır.
5.0
100% (4)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz