Sadi Şirazi:
Aşka uçma, kanatların yanar…

Mevlânâ:
Aşka uçmadıktan sonra kanat neye yarar…

Yunus Emre:
Aşka vardıktan sonra kanadı kim arar…


Bir ses düştü gönlüme, ne ad ister ne nişan,
Ne yol kaldı bu çağrıda, ne mesafe ne zaman.
Kanat ateşi sezince titredi, durmak ister,
Durmak da bir yanıştır, bunu geç anlayan yanar.

Akıl eşiğe vardı, defterini kapadı,
Sayı sustu, ölçü bitti, terazi şaşırdı.
Bir ben vardı adında, adıyla ağırlaşan,
Adını ateşe verdi, hafifledi, dağıldı.

Yol yürüyeni sildi, iz kalmadı geriye,
Giden kimdi, gelen neydi sorular indi yere.
Aramak uzaklıktır, bulmak sessiz bir yokluk,
Varlık dediğin perdeymiş, aşk onu da boğdu.

Kül aynaya bakmadı, yüz çoğalır diye,
Ateş adını gizledi, yanmak sanılır diye.
Söz sustu, susuş çöktü, susmak bile az geldi,
Mana eğdi başını, dil kendini terk etti.

Ne uçmak kaldı hatırda, ne kanat ne rüzgâr,
Uçan da yanandı, yanan da yok olanlar.
Aşk kaldı yalnız başına, ne baş ne de son diye,
Bakan da oydu kendine, görünen de aynı diye.

Vesselâm...

Esma Canyurt