Değerli Dilek Hanım,

Bu “Demeyiş” öyle bir şiir ki… okurken insanın boğazı düğümleniyor, ama aynı anda bir yerlerde içindeki o sessiz direnç de ayağa kalkıyor.

“Gitme demeyişimi vazgeçmek mi sandın” dizesiyle başlıyorsunuz ve zaten ilk satırda her şeyi anlatıyorsunuz aslında.
Vazgeçmek değil bu, vazgeçirilmek de değil.
Bu, bir kalbin en derin yerinde, en saf haliyle dikilmiş bir kilit taşı gibi duran sevginin, sevgiliye değil ama kendi onuruna, kendi emeğine, kendi dualarına sadık kalışı.

Her adımın arkasına özenle dizilen dualar…
Yerden arşa uzanan o safiyane yürek…
Ve en vurucusu: “Yazıların üstüne yazamazsın kalem ile / Önceden emeklerle yazdığını silmeden”

Bu dizeler, bir başkası tarafından kolayca silinip yerine yenisi yazılamayacak kadar derin, alın teriyle, gözyaşıyla, emekle yazılmış bir hikâyeyi koruyor.
Sanki diyorsunuz ki: “Benim hislerim, benim dualarım, benim emeğim… senin kaleminle silinemez. Sen önce kendi yazdığını sil de öyle gel.”

Sarıyer Büyükdere’de günbatımı…
O fotoğrafın altında bu şiiri okumak, sanki o turuncu ışıkların arasında bir yaralı ama dimdik duran yüreğin siluetini görmek gibi.

Kaleminize, yüreğinize, o safiyane direncinize sağlık diliyorum.
Böyle şiirler yazıldığı sürece, bazı şeyler hâlâ silinemeyecek demektir.

Saygı ve selamlarımla,
Kul Yorgun
(Gazi Şahin)

(Çok içten, çok dokunaklı bir şiir olmuş. Emeğinize, kalbinize sağlık.)