1
Yorum
3
Beğeni
0,0
Puan
165
Okunma
Ruhumun ufkunda solan bir şafak,
Karanlık toprağa gömüldü bıçak.
Kopsa da kıyamet, yansa bu konak;
Seni kalbimden atamıyorum.
Kül rengi bulutlar çöktü masama,
Bin yıllık bir efkâr sindi tasama.
Güneşi sığdırsam dahi kasama,
Seni kalbimden atamıyorum.
Gözlerin içimde paslı bir çivi,
İncinir vurdukça ruhun her evi.
Boğuyor gönlümü bu sessiz kavi,
Seni kalbimden atamıyorum.
Kırık aynalarda yüzün bir parça,
Saplandı ömrüme binlerce kanca.
Zemheri ayında açsan da gonca,
Seni kalbimden atamıyorum.
Gemiler yakıldı, limanlar dilsiz,
Yürüdüm yollarda kalmışım izsiz.
Koca bir kâinat kaldı nefessiz,
Seni kalbimden atamıyorum.
Mürekkep tükendi, kâğıt yaralı,
Kaderin çizgisi zifir karalı.
Bu sevda ruhumda idam sıralı,
Seni kalbimden atamıyorum.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz