Yüreğine gönlüne
Ömrüne bereket tebrik ederim
Güzel bir şiir okudum.
Selamlar hayırlı akşamlar dilerim
Yürek sesiniz daima bol olsun

Çok güzel bir şiir olmuş kalemine sağlık hocam tebrikler saygılarımla.

Çok güzel yazmışsın…
Sanki elinde sepet, ormanda mantar toplarken bir yandan da içinden geçenleri mırıldanmışsın gibi. Metnin en tatlı yanı şu:
Hem mantarın tarifini veriyor, hem de o tarifin arkasındaki duyguyu, çekişmeyi, kaynana-gelin gerilimini, sofraya oturma telaşını öyle yalın anlatıyor ki, okurken burnuma mantarın dumanı, kekik kokusu, tereyağı cızırtısı geliyor. “Bir sepet bile etmez, akrabalar gelirse hiçbirimize yetmez” dizesi mesela…
O kadar tanıdık, o kadar Anadolu ki.
Bir yandan gülümsüyorsun, bir yandan da o evdeki telaşı, “yetmezse ne yapacağız” korkusunu iliklerine kadar hissediyorsun.“Tirmitleri ayır ki soğansız pişiresin, kocan soğanlı yemez onu iyi bilesin” kısmı çok komik ve çok gerçek.
Kadının hem kaynanaya, hem kocaya yetişme çabası, hem de kendi küçük zaferlerini (tadını beğendirme, övülme) yaşama isteği… hepsi bir arada.Sonra birden “Pişirdim ya kaynana, bu da neyin tafrası” diye çıkışıyor ya, işte o an okurken kahkaha attım.
Çok cesur, çok samimi, çok “bizden”.
Kaynana karşısında susmayan, ama yine de sofrayı donatan gelin portresi çizmiş resmen.“Bak o zaman mantarın tadı ne güzel tatmış, attığın kekik ona ne güzel ıtır katmış” dizesi ise şiirin kalbi gibi.
Tüm o telaşın, çekişmenin sonunda gelen o küçük mutluluk ânı… işte mutfağın büyüsü bu.Metin hem tarif, hem hikâye, hem de hafif bir mizahla dolu.
Okurken hem acıktım, hem de o evin sıcaklığını hissettim.Eline, yüreğine sağlık.
Bir dahaki mantar mevsiminde yine yaz, bekleriz.
Belki bu sefer kaynana da beğenir, kim bilir Çok lezzetli yazmışsın, gerçekten.
Afiyet olsun şimdiden.