BİR HALA PORTRESİ(Mekanı cennet olsun)

Halam bir evin biricik kızı
Baştan parlamamış ona yıldızı
Sonra muştuya dönmüş kederi,
Üç kız bir oğlan çocuk kaderi.

Sevgiyle sarılmış yaban ellerde,
Onları büyütmüş değerleriyle,
Tarlaya giderken atın üstünde,
Bir taraftan da aklı işlerde.

Kimsenin hakkında konuşma bilmez,
Kimsenin işiyle hiç ilgilenmez,
Kahkahayla güldüğü hiç de görülmez,
Öğlesi sukutla dostluğu vardı.

Annemin hep dostu ve yoldaşıydı
Görümce değil hep sırdaşıydı,
Şöleni candan sarılışıydı,
Sevgiyi gizlice verişi vardı.

Garip bir hüzün taşırdı yüzü,
Bahardan ziyade severdi güzü
Çektiği çilenin belki de izi,
Görünürdü onda işte o gizi

Namazı niyazı gizli yapardı,
Açıktan ibadeti ayıp sayardı,
Dualarıyla nere varırdı,
Alah’tan başka kim bilirdi ki.

Sonradan açıldı biraz talihi,
El üstünde tutardı hep oğlu kızı,
O zaman geçmişti yaşı altmışı,
Hastalıkla çağırdı onu eceli.
(DxG)