DENİZ VE İNSAN
Deniz mavidir, deniz bekleyistir, deniz ayrılıştır, deniz umuttur, deniz özlemdir, deniz kurduğum hayallerimdir. Deniz her derdimin devası, iç sesimdir benim.

Deniz ilk bakışta mavi, mavinin tonları, gökyüzü ile eşdeğer gördüğümdür, özgürlüğümün, bağımsızlığımın, hayallerimin kaynağıdır. Cemal Süreya " Mavi bir renkten daha fazlası. Sonu olmayan bir gökyüzü, umut dolu bir deniz " demiştir.

Nasıl ki deniz uçsuz bucaksız, başı sonu görünmeyen bağımsızlığın, özgürlüğün sembolü ise kurduğum hayallerde ucu bucağı olmayan, engel sınır tanımayan, alabildiğince sonsuzluğa uzanan duygularımdır. Bu bağlamda deniz ile kendi aramda bir bağ kurarım ben.

Canım sıkkın olduğunda seyre daldığım, kendimle başbaşa kaldığım, huzur bulduğum, rahatladığım limandır deniz. "Deniz her zaman benim en büyük sırdaşım olmuştur; ona anlatılan herşeyi dinler ve derinliklerine gömüp sırlarınızı kimseye söylemez. En iyi tavsiyeleri o verir, istediğiniz her şekilde yorumlabilirsiniz onun huzurlu sesini" diye savunmuştur Che Guevara.

Özlem duyduğumda deniz kenarında bir banka oturup gelmeyeceğini bildiğim halde beklediğim, denizden yaklaşan bir gemiden çıkıp gelen bir sevgiliye sıkı, sıkı sarılıp hasret ginderdiğim, yıllar sonra kavuşmanın hazzını yaşadığım hayallerimin kaynağıdır deniz.

Bazen yelken açıp ruhumla, kendimi alıp gidiyorum; masmavi okyanusun engin sularında, başbaşa kalıyorum sadece kendim ve sen.

Gün olur coşkun dalgalarıyla kenardaki kayalıklara çarparken kızgın bir insan, gün gelir sakin çarşaf gibi sahil boyu uzantısıyla uyuyan, derin rüyalarda gezen insan gibidir deniz. O kadar derindir ki dibi, sonu bulunmaz, tıpkı içinde neler yaşadığını, hangi düşüncelere sahip olduğunu kestiremedigimiz insan gibidir deniz. Uçsuz, bucaksız görüntüsü, derinliklerinde neler olup bittiğinin bilinmemesi insanlarında iç dünyasında neler yaşadığını, neler hissettiğini, neler düşündüğünü bilmememiz ile ilişkili olarak her zaman bir insana benzetirim.
Yetişen A