Ecel kapı çalınca bakmaz yaşa, bakmaz gence,
Kabir yolu sarp yokuş, azap var ince ince.
Cehennem çarşısında kurulmuşsa teraziler,
Asıl mesele; nasıl yaşadın ömür bitince?

​Bedeni toprak sarar, kalır bir kuru kafa,
Zebani eyvallah mı der ağaya ya da paşa?
Her "Müslümanım" diyeni sanma sakın derya-dil,
Nice Musa diyenler, kandırdı hizmet etti Firavun’a!

​Seçtiğin dost ya güle götürür ya da çöplüğe,
Bülbülün aşkı başka, karganın meyli leşe...
Nefsine kul olandan kaç, ardına bakma sakın,
Allah korkusu olmayanda, vicdan döner ateşe!

​Unutma! "Hakk" diyenin hasmı çoktur cihanda,
Lakin kulun kapısı birdir, o da Yaradan’da.
Dünya dar gelse de zulme dilsiz kalma yiğidim,
Haksızlık karşısında susmak, yakışmaz imana.

​Şu necis hayat bayatladı, kokusu sardı bizi,
Az mı bizim kabahatimiz, silmedik kiri izi?
Herkes nefsi derdine düşüp gemiyi delerse,
Raydan çıkar bu tren, kim kurtarır hepimizi?

​Ümmet derin uykuda, rüyalar yalan dolan,
Gemi batarken mi gelecek akla ümmet olan?
Kendi elimizle ördük bu karanlık sonu biz,
Ne zaman duyulacak o nida, kalplerde kalan?

​Hatırla! Firavun kaçabildi mi ölüm elinden?
Herkes tadacak o acıyı, kurtuluş yok ecelden.
Ey zalim! Sanma ki Rabbin habersiz yaptıklarından,
Gözlerin yuvasından fırlayacağı o gün, çok yakın şimdiden!