Ağaçlar toprağa tutunur,
Yıldızlarsa gökyüzüne..
Ben ise ne yaptımsa;
Kırık dökük yamalı ömrümde,
Kimseye tutunamadım..
Zamansız yağmurlar yağdı,
Yıkılmış virane gönlüme,
Yaslanacak dağ bile bulamadım,
Kucak açarken yarım bir merhamete,
Bir görümlük bahara muhtaç kaldım...


Bilmezdim kabuk bağladığım yaraların,
Bu denli acıtacağını,
Bilmezdim büyük kavgalarımın,
Sızladıkça yerini yadırgayacağını,
Bilmezdim kendime asırlık yalanlar söylemeyi,
Ferman niyetine duvara kazıdığım tarihleri,
Çoğu unutulmuş mısraların arasındaki;
Sessizlikte açan ölü mevsim çiçeğini...


Gökyüzüne baktım zaman zaman,
Yeryüzüne de alıştım bunca zaman,
Muhalif ezgilerim dile geldi muntazaman,
Dönülmez gidişlerde kaybettim çoğu zaman,
Tozunu yuttum sahte dünyanın her zaman,
Boynumun borcu oldu haykıramadığım dizeler,
Susuz kalmış dudaklarımda adı anıldıkça sızlayan...


Beşiğimi kırgın rüzgarlar salladı her gece,
Bakıştığım mevsimler ipe sapa gelmez bilmece,
Ağırlaşan suskunluğum her dertten âzâde,
Kenarları solmuş yüreğim her daim ezberimde,
Buruşturulmuş bir kayıp ilanı son çeyreğimde,
Parmak uçlarımda iç geçiren derin bir yalnızlık,
Yol verdiğim vedaların her biri artık fazlalık...


Saklımda biriktirsem de ıpıslak hüzünleri,
Tortusu kaldı içimde demlenen dünlerin,
Ve şahidi olmayı çok isterdim,
Gözlerimdeki gözlerin...