DİVANEYİM
Gönül bahçesinde kurudu dallar,
Bilinmez bir yere çıkıyor yollar.
Sarmıyor belimi o nazlı kollar,
Aşkın ateşine divaneyim ben.

Yüce dağ başında duman olurum,
Akan sular gibi yaman olurum.
Gözünün hapsinde aman olurum,
Kendi ateşimde pervaneyim ben.

Derdimi söylesem sığmaz kaleme,
Beni muhtaç ettin el gün aleme.
Tabipler gelmesin yaram deşmeye,
Dermanı olmayan viraneyim ben.

Hasretin mührünü vurdun bağrıma,
Kimseler yetişmez ah ü zârıma.
Kulak veren yoktur hiç feryadıma,
Dipsiz kuyularda efkarım ben.

Felek sillesini vurdu yüzüme,
Uyku haram oldu iki gözüme.
Kimse inanmıyor dertli sözüme,
Mecnun’dan öte bir biçareyim ben.

Zihni’ye veda vakti gelip çatınca,
Güneş dağ ardına küsüp batınca.
Toprak bedenimi sarıp tutunca,
Bir garip mezarda hikayeyim ben.
Yazan Şair:Zihni DERİN
20.01.2026