Ey Sevgili Efendim (sav);

Bilmem kaç bahar, kaç sonbahar geçti
O dırahşan çehreni görmeyeli,
O zarafet timsali nur cemalini, o alımlı halini,
Kim bilir hangi halet-i ruhiye ile seni hissetmeyeli
Kaç asır geçti, kim bilir..

Benekli sırtlan gibiyim
Vahşilik sarmış ruhumu
Katran gecelerdeki sessiz çığlıkların her bir çığlık sesine
Ram olmuşum sensiz gecen her gecemde
Sessizliğe bürünmüşüm
Yokluğunun o alev samanı gibi gökleri kaplayan
İnce, hassas ve tannan sesinde.

Kulaklarım çınlıyor bak
Acep ne zaman bitecek bu gurbet
Ne zaman son bulacak Nemrud’ un gaddarca hükümranlığı
Ne zaman sönecek içimde
Kendimle başbaşa kalmışlığımda yanan Mecusi ateş
Ne zaman söylesene.

Bir sabah esintisisin,
Öyle der öyle hitap ederdim de
Büyük bir tevazu örneği sergileyerekten kör ve dağınık halime
Utanmadan, sıkılmadan üfül üfül huzur estirirdin de
Sıkılganlığını belli etmezdin.

Lal kesilen ve anlaşılamayan
Lisanı bozuk, hitabeti sönmüş ve yabancılaşmış
Kömür karası gönül dilime tercüman olur,
Söyleyemediklerimi de,
Ötelerden inen Hz. Meryem’ in yemek sofrasındaki
Etrafı şehid kokusu saran cennetvari
İnci mercan dizilişler gibi dile getirir
Heyecanımı keserdin..

Her bir gün,
Yeni bir bahar müjdecisi olurdu benim için
Geçmişin izlerini silmeye de gücün yeter, bilirim
Öyle ise ey Sevgili
Bir kez daha gelir misin.

Taa uzaklardan gelen
Gözyaşlarımla ıslanan
Dilimde vird-i zeban olan
Ve isminle müsemma bir hayat yaşayan ve yaşatan,
Aşkın ile ihya eyle şu fakiri
Issız çöldeki kaktüs bile haline razı iken
Sensizlikten kaktüsteki canları yakan ama
Rahmet nazarıyla vazifesini hakkıyla ifa eden
İğne olmaya bile korkan şu fakire
Bir sesleniversen..

Şu neşeli görünen ama hüzün kokan çehreler
Yangın yerine döndü
Ne beyaz ne de siyah, benizler sapsarı
Sana yazılan her bir kelamın rengi kendinden kanatlı
Kolum kanadım kırık şimdi
İçimde bir yetim ağlarken
O yetim, başını bir kayaya yaslamışken
Kaya ihtizaza gelerek nerede Efendim (sav) diye
Olanca gücü ve hiddetiyle kalbimi sarsarken
Neredesin sevgili

Renkler kuşağında cıvıl cıvıl görünen şehir
Viran ve metruk,
Odam cehennem karanlığını andıran bir zifiri sanki
Katre katre kan damlıyor içi boş yüreğime
Hani güllük, gülistanlıktı bağıstanım
Hani şerha şerha düşerdi her bir yağmur tanesi
Hani irem bağlarını resmederdi gamzelerin
Cennete müştak hale getirirdi mahur gözlerin
Tesiri hala üzerimde,
Gitti, sakın zannetme.

Nisan ayının kar beyaz günlerinde
Dünyaya merhaba denilmişti..
O en derin saf ve temiz halinle
Zemheri soğuk Şubat ayının esintisi
İçimde kor halinde uyuyan prensi uyandırmaya gücü yetmişti de
Tavus kuşunun rengarenk bitki örtüsünü anımsatan
Sensizliğe alışkın olmayan gül bahçem
Soluduğun o enfes kokun ile
Kırmızıya çalınmıştı yüreklice.

Hani nerdesin, ne zaman geleceksin diye
Sesim kısık gittin gideli,
Kolsuz, bacaksız, dilsiz kör sinekleri
İskender diye büyüttüm hülyalarımda
Her gelen kafileye seni sordum görme aşkıyla
Şimdi benim kolum ve kanadım kırık
Bakışlarım buğulu ama
Yağmur yağdırır bu buğulu halim bütün aşıklara
Sevinçle.

Hangi şehri fethetsem
Yine bircşeyler eksik kalıyor bende
Muhteşem bir asır denilse de asrımıza
Yokluğun ne de çabuk hissettirildi
Akan bütün kan damarlarımda
Oluk oluk seni soluklarken
Caddeler yol verir ayaklarını benimle bastığın
O kaldırım taşlarının ve
Kum tanelerinin aralarında.

Ne şiirler tam, ne de kalem
Kalem şiire hasret, şiir gül cemaline
Senin bahar ne zaman dersen
Hiç baharı yaşamadım ki
Tam sazın bam teline dokunduğum anda
Bir karanlık şer odağı çıkageldi bozdu
Son anda.

Nasıl dayansın ki bu yürek
Nasıl dayansın bu fakir
Dilemmayım kapında ve bir gedayım
Kapının eşiğinde,
Sürme sürdüğün kapının tokmağına vuruyorum
An be an, ama nafile.

Bakışlarım ise, bulunduğun şehirde
Aziz bildim senin tahtını
Kıskandım benden ayrı geçen bütün zamanlarını
Ama yanıdm Efendim (sav)
Namının olmadığı her bir sokağı.

Kelam burada son buldu
Hüzün bürüdü dört bir yanımı
Ama isminle baki şu fakirin kalbi.
Kalp sende emanetse şayet, iyi bak ne olur emanete
Sakın kalbime Efendim
Halel getirme….

Esenlikle…..







Afran Murat AYDIN Bursa...