Sen, yakıyorsun yürekleri
Kan ağlatıyorsun kalpleri
Gül’ünün hasretiyle yaşayan
Sesini işitip de kavuşamayan
Bülbül’ sün.

Sen, ruhlarda bir sızı
Özlerde bir sancı
Kalplerde bir hüzün
Keklik’ sin.

Sen, endamı güzel, duruşu güzel
Bakışı güzel, gamzesi güzel
Dostluğu güzel bir sırdaş
Azap ikliminin ateşini söndüren alev
Gül’ sün.

Sen, yapraktaki küçük çiğ tanesi
Meltem rüzgârının azizesi
Kalplere duyulan hasret meşalesi
Bahar sabahının neşesi
Gonca’sın.

Sen, kaynağı gönülden olan sözlerin
Gönüllere huzur eleyen dillerin
Uzakta unutulan rüyalar
Umutla beslenen hülyalar
Aşk’sın.

Sen, uzaklarda gurbet ellerde
Ulaşılamayan bayram sabahı
Aynı havayı soluklayan Leylak
Gül çehreni cihana yayan mızrak
Başak’sın.

Sen, bir lale yüzlü,
Kumral kâkülü güzel
Sümbüller içerisinde gül goncası
Elaya taş bastıran Kardelen
Elmas’sın...