Senden uzakta bir hafta değil,
bir ömür gibi duruyor geceler.
Saatler suskun, duvarlar dilsiz,
adını sayıklıyor kırgın geceler.
Sensiz
evin soluğu kesik,
ışıklar yanıyor ama
içim hep karanlık.
Bir adımın eksik,
bütün odalar yarım.
Gidişin sevinçti belki sana,
bana kor, bana kül.
Sensizlik
en derin yerimden vurdu,
bir yangın gibi
susarak büyüdü.
Ne tadım kaldı
ne tuzum.
Ekmek boğazımda düğüm,
çay ağzımda hüzün.
Gittin gideli
hayatın tadı
adın kadar uzak.
Geceler…
Adını omuzlarında taşır.
Yastık soğuk,
uyku küskün,
rüyalar bile
senden kaçak.
Her ses seni çağırır,
her sessizlik seni bağırır.
Kapı her gıcırtıda
umut olur,
umut her seferinde
yarım kalır.
Ay penceremde misafir,
ama bana yabancı.
Yıldızlar
gözlerime düşmez artık.
Karanlıkla konuşurum,
o seni benden iyi tanır.
Bir hafta dedim,
zaman gülüp geçti.
Meğer hasret
takvim tanımazmış,
kalpten ölçülürmüş.
Ve şimdi geceler…
Kırgın,
yorgun,
sana dargın.
Ama hâlâ
seni bekleyecek kadar
sana yakın.

ALİ RIZA COŞKUN