A Y R I L I K

aylardan en güzeliydi haziran
zarafetinle gelmiştin uzaklardan
ok gibi saplanınca gözlerime
gözlerinden kopan ışık demeti
sevdanın ateşiydi gönlümde yanan
boynu bükük düşlerimde gülüşün
gülersem hüznüm geçer mi usta

yalnızdın gülümsediğin fotoğraflarda
izin vardı efil efil esen rüzgârlarda
lavanta kokuları dolardı içime
neşemdin sevincimdin ferahlardım
zaman geçer rüzgâr diner
her şey ölür fotoğraflar solar
fotoğraflarını koklasam
yalnızlığım geçer mi usta

şehirler gezerdin garlar seni tanır
kâh yaylaların tepesinde saklanır
kâh çölün ortasında
kanatlarını coşkuyla çırpan
allı turnaydın kıtalar aşan
beklerdim sızıyla dönmeni
uyursam sızım geçer mi usta

ellerimiz yanyana türkü söylemiştik
onbeşinde aşkıyla gömülenlere boyun eğmiştik
korku bilmez aşka teslim olanlar
kirlenmez soylu duygularla yaşayanlar
ardımda kalan masum düşlerim
sazın tınısına sakladım düşlerimi
haykırsam içimdeki boşluğa
düş kırıklıklarım geçer mi usta

ağaçlar içinde kayısı ağacını gördüm
çiçeklerini açmış dalları kördüğüm
bir dalı sen bir dalı ben
gözlerimde akdeniz nemi
tutunurum toprağa uzanırım buluta
bozkır ağaca ağaç suya hasret
sarılsam kayısı ağacına
hasretim geçer mi usta

kaf dağındaki anka kuşuydun
dipsiz vadilerde peşinden koştuğum
terk ettim gülistan ile bağım
gözlerim bulanık söndü ışığım
uğruna tükettim varlığımla servetim
yanar bedenim savrulur küllerim
küllerimden yeniden doğsam yangınım geçer mi usta

sustuğum günleri geri getiremem
ne olur ayrılık sözleri söyleme
alacakaranlığın içinde
masal dünyasının mahkûmuyum
evveli ahirî olmayan uçurumlarda sesi kısılmış yalnızlık yorgunuyum
ellerinden tutsam da konuşsam yorgunluğum geçer mi usta

oyuncaklarım kalem ve harflerden
bekliyorum son kez geçmeni penceremin önünden
duygularımda düşüncelerimde sonsuz özgürlüğü
şiirlerde seni yazıyorum
yakalıyorum yaşamayı sevdiğim zamanı
tutkuyla kavrıyorum
yaralarımın dermanını
dermanımı öpsem
yaralarım geçer mi usta

yeni başlayan her güne gülmeli
insan güzel yaşamalı mutlu ölmeli
yaz bitti eylül ayrılığın adı
mızrap telde kalem sözde tükendi
bayram yeriydi sevgilinin dizleri
sessizce dizlerinde ölsem
uykusuzluğum geçer mi usta

*
Aydeniz Yücesan