Bir sevda yazılmış kader defterine,
Sevmek neydi, bir omuza yaslanmak,
Nihat durmuş Hatice’ye bir çınar,
Sevmek neydi, bir omuza yaslanmak.


Nihat sever; incitmeden, kırmadan,
Sözü sükût, yüreği hep sabırdan,
Hayat vurmuş, yılmamış hiç yolundan,
Kanaatle büyütmüş aşkını candan.


Mücadele yoldaşı olmuş ekmeği,
Evi sade, gönlü zengin yüreği,
Eşini üzmemiştir bir kereyi,
Adam gibi taşımış sevmek yükünü.


Hatice’dir adı; çileyle yoğrulmuş,
Genç yaşında dalı kırık, boynu bükük,
Gurbet, yalnızlık alnına yazılmış,
Nihat’ta sığınak bulmuş, çiçek açmış.


Hatice olmak zordur, bilen bilir,
Fedakârlık her nefeste yer alır,
Ama Hatice olana gönül gelir,
Çünkü Hatice sevince diyar olur.


Evin başı yalnız kalmış ilk zaman,
Yâr uzakta, hasret çökmüş akşamdan,
Kayınbaba evinde sessiz figan,
Sabır ile kurulmuş bu yuvadan.


Geceyle gündüz gibi tamamlayan,
Ekmek ile su misali bağlanan,
Nihat ile Hatice bir can olan,
Sevdanın en temiz hâliyle kalan.


Betül doğmuş kökü sağlam fidandan,
Ağırbaşlı, edepli, aklıyla can,
Elindekiyle yetinmeyi bilen insan,
Allah açık eylesin bahtını her an.


Ayşe gelir; söz net, duruş dosdoğru,
Babadan miras mertlik, özü doğru,
Ne tereddüt bilir ne eğri yolu,
Dik durur, hak bildiğin söyler doğru.


Çile yoğurmuş bu iki gül fidanı,
Zorluklardan güç almış her bir yanı,
Yarınlara çınar olur her biri,
Mazluma gölge olur dallar hali.


Ocakları tütsün daim huzurla,
Aşları pişsin bereket, şükürle,
İyilere denk gelsin her yolları,
Yuvaları dolsun nurla, sabırla.


Bu dua bizden size armağandır,
Bu sözler kalpten çıkan nişandır,
Nihatla Hatice sevdada destandır,
Yazdı bunu Mahrumi, candan candır.