Ben sanmıştım ki
Geçtim artık sıratları, şerefli yenilgileri
Bilemezdim nece yanıldığımı
Bilemezdim
Bunca düşmenin
Kaç kırık hayata değdiğini
Saçlara düşen akın
Nasıl mısralara yüklendiğini...

Bunca eza ve yanılgıdan
Bunca harap yenilgiden sonra
Şeytanın bacağını kırdım artık
Yoldaşça, dostça ulaştığım değer
Yaşamış hayatı bin kez sorgulamağa değer



Acemisiydim hayatın
Kirliliğe yer yoktu kavgamda
Sevdamda leke olmazdı
Onulmaz yaramdı namerdin eli
Mertlikle sınandım ustura ağzında
Bilmezdim düşman kapısına götürür gibi
Bir yudum nefesi bitirir gibi
Ciğerlerimden sökülen öksürük

Dostun ihanetine bulanmış ellerim
İnancımı sarsacaktı zelzele misali
İlk defa rast gitti sandım
Aşkım, namusum, kavgam


Namerde eğmedim boynumu
Kırsalar da bükemediler bileğimi
Ne mertlikte, ne kavgada, ne de sevdada
Oysa bilmezdim, yücelten kavgayı
Sevdanın cankıran yeri
Bir yandan dar ağaçları kuruyormuş bedenime


Ben insana inandım insan kaldım gönlümce
İnsan insanı sevmedi yaralar açtı ömrümce.