4
Yorum
25
Beğeni
5,0
Puan
341
Okunma
bulunduğum yerde tabiat beyaz
savrulur bağrıma şedit bir ayaz
düşerken içime bitmeyen niyaz
biçare kıvrılan bir candır gönül
turuncu perdeler inerken güne
varırım gözlerin değdiği düne
taze kar kokusu siner üstüne
rüzgârda savrulan harmandır gönül
güneşten yansıyan o mahcup ışık
gümüşten bulutla olur sarmaşık
tünümle gündüzüm öyle karışık
vaktiyle çarpışan zamandır gönül
hıçkırık bürünür iki heceye
fısıltın karışır ıssız geceye
ismini kazıdım mavi günceye
karın sükûtunda pinhandır gönül
kalemim sığınır söz limanına
çekerim yükümü sevdan yanına
gözyaşım düşerken hicran anına
şimalde buz tutan ummandır gönül
yıllar geçse bile solmaz ki resmin
beyza uykularda anılır ismin
yüRekTen dökülür nûra bu cismin
vuslat eşiğinde fermandır gönül
/ yüRekTen
Ph. r.t.
5.0
100% (5)
Şiirin sahibi
Cevap Yaz