Gazze’de feryat figan; ağlıyor sabi, ağlıyor çocuk,
Gördükçe bu vahşeti, yürek yanıyor, kanıyor oluk oluk.
Dünya sussa ne çıkar? Dilsiz şeytanlar sussa ne yazar?
Zalimler için kaçış yok; mahvoluş müjdesini Rabbim verdi!

​Korkun! Muhammed’in şanlı ordusu elbet bir gün gelecek,
Siyonist zülmü, o küfür kalesi kökünden devrilecek!
Zalimler, mazlumun kanında boğulup hesap verecek;
Zemin sarsılıyor bak; yok oluş müjdesini Rabbim verdi!

​Bebekler kundakta melek, her gün cenneti kokluyor,
Şehitlerin kanı, o mübarek toprağa hayat dokuyor.
Ey siyonist! Bu dünya artık sana dar, sana zindan geliyor;
Göklerin fermanı bu; yok oluş müjdesini Rabbim verdi!

​Gargat ağacı arkana saklansan da seni kurtaramaz,
Bu caniler, bu dünya mülkünü asla kana boyayamaz!
Arz katlanmaz artık bu zulme, yer yerinde duramaz;
Müjdeler olsun mazluma; sonun müjdesini Rabbim verdi!