Gülü sevdim efendim...
Lisan-ı hâl ile, kalbi bir feryat ile gülü sevdim.
Vallahi, gül yüzüne meftun bülbülün ahını sevdim.
Bir kor düştü ki sineye, ne söner ne dindirilir;
Yandıkça yandım, külümü aşkına savurdum ya ResulAllah.
​Gecenin siyahına sordum seni, ay yüzünden hicap etti.
Güneş sabahın ufkunda senin nurunla raks etti.
Susamış dudaklar gibi, kandı gönlüm her ismine;
Vuslatın hayaliyle yandım, kavruldum ya ResulAllah.
​Kamer, nurunu senin o pak alnından ödünç almış,
Cihan, "Muhammed" ismiyle derin bir aşka dalmış.
Bize kalan bu miras, sahipsiz bir sancı değil;
Ezelden ebede bir mühür gibi kazındım ya ResulAllah.
​Zemin dertlendi hasretinden, gökyüzü sustu.
"Emin" dediler adına, toprak kokunu kustu.
Gülün aşkıyla soldu kainat, yeminler edildi adına;
Seni her zerrede zikredip durdum ya ResulAllah.
​Kıskandı toprak tenini, ağaçlar secdeye durdu,
Yapraklar fısıldadı adını, rüzgar izini sürdü.
Beytullah’ın eşiğinde bırakıp kalbimizi,
Ayrılık koruyla nasıl yaşarız? Yandım ya ResulAllah...