Hakikat Yolcusu
​Dünya denen köhne hanın, kapısından girdik naçar,
Ecel gelir vakt-i zaman, ruh bedenden elbet uçar.
Gaflet uykusundan uyan, ömür dediğin bir rüzgâr,
"Küllü nefsin zaikatül mevt", her can ölümü tadar.

​İnsanoğlu haya bilmez, kalbi nifak yolu olmuş,
Dışı süslü bir saraydır, içi zifir zindan dolmuş.
Sanma ki bu devran sürer, bak nice güller solmuş,
"Küllü nefsin zaikatül mevt", her can ölümü tadar.

​Gözden yaşlar sele döner, dağlar taşlar dile gelir,
Ölüm acı bir şerbettir, tadan kişi Hakk’ı bilir.
Bu dünyada sultan olsan, bir kefenle gidilir,
"Küllü nefsin zaikatül mevt", her can ölümü tadar.

​Zulüm sarmış dört bir yanı, mazlum ahı arşa çıkar,
Zalim gülüp geçer ama, mahşer ateşi can yakar.
Hesap günü yaklaşıyor, mizan kurulur, hak bakar,
"Küllü nefsin zaikatül mevt", her can ölümü tadar.

​Ümmet kan ağlar derinden, yürek sızım dinmiyor,
Bu dava ki hak davası, sancak yere inmiyor.
Can kurbandır bu yola bizde, ateş sönmek bilmiyor,
"Küllü nefsin zaikatül mevt", her can ölümü tadar.