Eber Gölü

Bir zamanlar kayıklar dizilirdi sessiz,
Kamışların arasında yanık türküler giz.
Ağılönü’den Adaköy’e uzanan yollar,
Her adımda hatıra, her nefeste dualar.

Zaman koşardı göl kıyısında neşeyle,
Nilüferler açardı baharın sevinciyle.
Yeşil ördekler süzülür, balıklar umut taşırdı,
Kurbağaların sesi geceleri bölse de hayat akardı.

Zaman dururdu kamış gölgesinde,
Yosun kokusu, suyun serinliğinde.
Her kuş kanadında, her dua sesinde
Doğallık saklıdır Eberin her köşesinde

Sen özlemin türküsü, hatıraların yuvası.
Bugün seni anarken gözlerim doluyor,
Geçmişin bereketiyle kalbim dua ediyor.
Adaköy’den Ağılönü’ne uzanan yollar,

Dol’un arkasında toplanır düşülürdü yollara
Orak elde, bağçık askıda, ayakta çizme, sırık omuzda
Su, çamur, kamış ve ter birleşir sevdayla,
Ağılönü’nde yankılanır eski huğlalar da.

Sazların gölgesinde çalışırdı gölcü,
Zorlukla yoğrulurdu eber’in her günü.
Ama vefayla büyür gölün türküsü
Bolvadin’in ölümsüz Eber Gölü öyküsü

Eber Gölü, suyun üstünde bir sevgi.
Dedem anlatırdı: “Eskiden bereketti,
Kamış, Kındıra, Balık, göl umut demekti.”
Geçmişin bereketini, geleceğin dileğini,

Bugün de göl, hüzünle gülümser,
Kimi zaman susar, kimi zaman direnir.
Geçmişin izleriyle geleceğe yürür,
Sen bizim özlemimiz, hatıralarımızdasın Eber gölü