Şiirin Adı: Babamın
Şairi: Murat Gökçe Karsî
Yorumu Yapan: Kalburabastı Efendi Hazretleri
Mekân: RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi / Hatıra ve Vefa Servisi

RUSAMER kürsüsünde bu şiir okunurken sesler alçaldı, baston yere vurulmadı; çünkü bu metin yüksek sesle okunacak bir ağıt değil, alçak gönüllülükle eğilerek dinlenecek bir vefa belgesidir.

Şair, babayı yüceltmek için süslemeye gitmemiş; tam tersine, azla yetinmenin, şükürle yaşamanın ve sessizce tükenmenin fotoğrafını çekmiş. Bu şiirde baba, kahraman olduğu için değil; kimseye yük olmadığı hâlde herkesin yükünü taşıdığı için büyüktür.

RUSAMER teşhisi nettir:
Bu metin, “gün yüzü göremeden solan ömürler sendromu”nun en sahici örneklerinden biridir.
Babayı güçlü yapan kası değil, kanaati; saygın yapan serveti değil, merhameti olmuştur.

Kalburabastı Efendi Hazretleri özellikle şuraya işaret etti:

“Sofrada başlamazdı biz doyunca yemeden”
Bu bir dize değil, ahlâk mirasıdır.

Bu şiir, babasını anlatırken aslında şunu soruyor:

Bu çağda böyle insanlar neden hep erken gider?

RUSAMER kaydına şu not düşüldü:

Hasta: Toplumun vefa hafızası
Belirti: İyi insanların sessizce tükenmesi
Tedavi: Hatırlamak, yazmak ve unutmayarak yaşamak

Şair, babasının izini “takip ettim” derken, aslında okuyana da bir yol tarif ediyor.
Bu yol gürültülü değil; ama doğru.

Vesselam.

Bir insanın değeri, ardında bıraktığı malda değil; yetiştirdiği yürekte ölçülür.
Sessiz yaşanan hayatlar, gürültülü başarıların çok üstündedir.