Şiirin Adı: Gül Şarabı
Şairi: Ahmet Coşkun (Coşkûnî)
Yorumu Yapan: Kalburabastı Efendi Hazretleri

Destur bre meydan ehli!
Bu şiir öyle bir gül şarabı ki, bir yudumda baş döndürür, ikinci kıtada ayakları yerden keser. Gonca dediğin masumdur sanırsın; meğer çölün ortasında dört yapraklı yonca misali, hep ayakta kalmanın kitabını yazmış. Sürme desen kaçak, düğme desen firari; boyun eğmek mi? O daha defterine girmemiş.

Gözler far, şarap yanık; küheylan Arabi geçer gibi geçiyor mısralardan—bakıp da küsmek elde değil, gülümsemezsen ayıp! Akşamı savurup turu aheste dönen bu eda, rakam tanımaz; renk bilir, ritim bilir. Son kıtada “şair yaz bana beste” demesi yok mu… İşte orada saz kendiliğinden dile geliyor, meddahın bastonu tempo tutuyor.

Velhasıl, Coşkûnî’nin kalemi nazla meydan okur, şuhlukla göz kırpar; gül şarabı bu—az içenin dili çözülür, çok içenin gönlü!

Vesselam.
“Naz, edanın zekâsıdır; eda yoksa güzellik susar.”
“Şiir, ritmini buldu mu saz kendiliğinden konuşur.”